وقتی که نیستی

وقتی که هنوز هستم

و خبری از تونیست...

وقتی تنها خدا تو رامی بیند

و من خود را می بینم...

وقتی که پیله کرده ام در تاریکی

و می پیچم در هزارتوی خویش

بی خبر از اینکه کجایی

اینجا خیلی سرد است...

و هیچ چراغی راهگشا نیست...

اینجا همه  کز کرده اند و

کسی برای آنکه خورشید را صدا بزند

نا ندارد

اینجا همه بی خبرند

همه جا مانده اند

اما راه را گم کرده اند 

تو که بیایی

پروانه خواهم شد!

بایدکاری کنم

صبح محشر نزدیک است!

قطعه ادبی : سمیرا حسن زاده

برای دیدنت

 به آسمان شب سفر کردم

تا صبح ستاره شمردم

اما ندیدمت

هرچند تو مثل روز

 روشنی...

نوشته:سمیرا حسن زاده

شاید این دفعه بیایی و زمین تر باشد

 حال این مزرعه ی سوخته بهتر باشد

شاید این بار که از شهر می آیی در ده

 خاک آبستن یک حاصل دیگر باشد

مردم از بس که برای تو نوشتم برگرد

 فقط ای کاش که این دفعه ی آخر باشد

شاید این بار خدا خواست وَ تا برگشتی

 صبح با چادر گلدار دم در باشد

مردم از بس که خبر های بد آورد کلاغ

بزند پشت در این بار کبوتر باشد!

پانته آ صفایی

چقدر دورم از تو
و چقدر کم دارم...
تو را جز به نام نمی شناسم
م... ه... د ...ی

رودم که جریان ندارم
و نمی رسم به تو
فاصله ها دارم از دریایت
کز کرده ام در خلوت خودم
سالهاست
و بی خیال دنیا
بی خیال تو
تسبیحی در دست
سر در جانمازی کرده ام
که حتی ذکرهایش،آیه هایش روزمرگی است
انتظار معجزه دارم
فرشته ای بیاید و دستهایم بگیرد
بیدارم
اما هشیار نه
از کدام سو ؟

جهت ها را گم کرده ام
بی نشانه
در جا می زنم
و تازه شب که می شود
به خود می آیم که :
آوخ چقدر غم دارم
و تا رسیدن به تو
چقدر کم دارم
از آن همه خورشید
فانوسی هم سهم من نیست !!

از کدام سو ؟
با خود می گویم:
کاش حتی ذکر نامت
م...ه...د...ی
معجزه کند !!!

قطعه ادبی: سمیرا حسن زاده

دوباره تلاوت از تو کار قانونی می شه

 
همه ی سختی دنیا همه آسونی می شه

توی شهر ، آینه تقسیم می شه بین آدما

 
چلچله می خنده و محو غزلخونی می شه

می رسه روزی که ماها همه چشم به راهشیم

می یاد اون عزیزترینی که همه عاشقشیم

مث بارون تو تموم کوچه ها جاری می شه

 
برای بوسه به دستاش همه غرق خواهشیم

خواب چشمای غم انگیز قناری می پره

پنجره با طلوعش حسرتو از یاد می بره

گلهای محمدی پر می کنن شهر مونو

آسمون آبی می شه ، پرده ی ظلمت می دره

دوباره تلاوت از تو کار قانونی می شه

 
همه ی سختی دنیا همه آسونی می شه

تو همونی که دلش با سپیده ، همرنگه

 
تو همونی که با تاریکی و شب می جنگه

بیقراری می کنم وقتی به اسمت می رسم

اسم تو قشنگترین قسمت این آهنگه

سروده: سمیرا حسن زاده

این غزل نوشته محمد سعید میرزایی هست که با حال و هوای روز جمعه خیلی قرابت داره. امیدوارم از خوندنش لذت ببرید.

کجاست جای تو در جمله ی زمان که هنوز...
که پیش از این؟ که هم اکنون؟ که بعد از آن؟ که هنوز؟

چه قدر دلخورم از این جهان بی موعود؛
از این زمین که پیاپی ... و آسمان که هنوز...

جهان سه نقطه پوچی است، خالی از نامت؛
پر از «همیشه همین طور از همان که هنوز

همه پناه گرفتند در پی «هرگز»
و پشت «هیچ» نشستند از این گمان که هنوز

ولی تو «حتما»ی و اتفاق می افتی!
ولی تو «باید»ی ای حس ناگهان که هنوز...

 در آستان جهان ایستاده چون خورشید؛
همان که می دهد از ابرها نشان که هنوز...

شکسته ساعت و تقویم، پاره پاره شد
به جست و جوی کسی، آن سوی زمان، که هنوز...

در لحظه هایی که تو می دانی...

در ثانیه هایی که من خوب با آن آشنایم...

وقتی ذکر نام تو

بهانه می شود

تا دانه های تسبیح

آرام از زیر انگشتانم بگذرند

وقتی که چاره ، نام توست

وقتی که شاید دوری

ومن با زمزمه ای

دلخوشم

وقتی که "اللهم صل علی محمد و آل محمد وعجل لولیک الفرج "

آدینه روزی

من را به تو پیوند می زند

می خواهم دنیا بداند که چقدر آرامم

می خواهم آرامش حاصل از یاد تو

تا ابد درلحظه هایم جاری شود...

نوشته : سمیرا حسن زاده

  این بوی ناب وصال است یاعطر گل های سیب است

                         این نفخه ی آشنایی بوی کدامین غریب است؟

امشب از این کوی بن بست باپای سر می توان رفت

                        روشن چراغ دل ودست بانور ((امن یجیب))است

درسوگ گل های پرپر گفتی وبسیارگفتیم

                         امروز می بینیم اما مضمون گل ها غریب است

در مسجد سینه چندی است تامسجدم نوحه خوانی است

                         برمنبر گونه شب ها این گونه اشکم خطیب است:

((ازسنگ های بیابان خاموش بودن عجیب است

                      از ما که هم کیش موجیم این گونه ماندن عجیب است))

خشکید جوی ترانه بی گریه های شبانه

                       این نغمه ی عاشقانه سوز دلی بی شکیب است

با اشتیاق زیارت یاران هم دل گذشتند

                          انگار تنها دل من از عاشقی بی نصیب است

سروده : علیرضا قزوه

برای مادرم که از سفرعتبات عالیات برگشته است...

و چقدر احساس خوبی است که تو

دوباره اینجایی

و چقدر سلول که دوباره در من متولد شد با دیدن تو

صدایت یادم رفته به همین زودی

صدایم کن...

هر بار که به من خیره می شوی

باغی از شکوفه در من جان می گیرد

نرفته ، بوسه بر پیشانی ات واجب بود

حالا که ...

خدایا نقدا سپاسگزارم!!!

نوشته :سمیرا حسن زاده_آذر90

تو هنوز نرفته مرا از یادت رفته

من اما تا رسیدن

یادم تورا فراموش نه!!

نوشته : سمیرا حسن زاده_آذر 90

حسین ع

شعری که تمامی ندارد

و شعوری که در تمام دوران ها نظیر ندارد

مگر جز این است که

کوهها ایستاده اند به حرمت نامش

دریاها از شدت عطش لبش

مدام می جوشند

ابرها

دیری است که گریه می کنند نامش را

درختها سبزند از شکوه بیرقش

آسمان بعد از او

خورشید را رو کرد

"یک آسمان ستاره "

اگر خورشیدی نبود

تاریک و تاریکتر می شد

حرارتش آب می کند

یخهای  رخنه کرده در هزار توی تاریخ را

حسین ع

یک جرعه معرفت

که قادر است جهانی را سیراب کند... .

 نوشته : سمیرا حسن زاده_1390.09.09

سلام به همه دوستای گلم...

باز خراب شدن کامپیوتر و دردسرهای بعد از اون!!!!!!!!

مجبورشدم از کافی نت این مطلب رو ارسال کنم ....

تبریک ایام خجسته بسیج....هزاران بار تبریک به خاطر مردمی بودن بسیج و لشکر مخلص خدا بودن

ان شائ الله که بتونم پست بعدی خودم رو از کامپیوتر خودم ارسال کنم...

روبه راه باشین...

سمیرا                                           

تو که باشی ،

صدای نفسهایت را که بشنوم

دلم قرص قرص می شود

 این روزها که خسته ام

تویی که خوب می دانی

کجای کارم؟!

نیم نگاهی از تو کفایت می کند

کشتی شکسته در طوفان روزگارم را

که هنوز سر در گم است

ناخدا که باشی

اینجا که باشی

دل می زنم به دریا

دوباره

تا همان صبح موعود فریاد می زنم:

"هستم

باش!!!"

نوشته : سمیرا حسن زاده

حج ، سفری با نام خدا و برای خدا

حج، حرکتی عاشقانه و تصمیمی قاطعانه برای خاموش کردن خود و روشن دیدن او

حج، پرواز...اوج گرفتن بر بال ملائک و عروج تا هفت آسمان

حج، منزلت ...عرفان ...هدایت

حج ، وحدت...امنیت در نهایت عبودیت

حج ، معنویت لحظات ...شکوه اعتقاد

حج، میقات ...احرام بستن ...جامه سپید به تن کردن و نه تنها به ظاهر که به باطن سپید گشتن

حج، فریاد توحیدبا نوای ملکوتی " لبیک اللهم لبیک "

حج، صحرایی به عظمت عرفات ...معرفت...عرفان ناب...شناخت برتر از خود و پیوستن به یگانه ای واحد

حج،بیابان مشعر ...وقت شعور و آگاهی...گاه هوشیاری و بصیرت ...به دور از چشم بستن ...دور از خفتن ...بیدار تا مرز بیداری

حج ، قربانی...گاه سر بریدن خود ...وقت رهایی از قید و بندها و نجات از اسارت های شیطانی

حج، حلق و تقصیر...طهارت... محو کردن پلیدی ها...پاک شدن برای ضیافتی روح نواز

حج، طواف ...گشتتن به گرد خانه ای متبرک ...حرکتی عارفانه با انبوه فرشتگان

حج، نماز...رازو نیاز...عبودیت و بندگی

حج، سعی بین صفا و مروه...تلاش...همت... اراده ...پایداری

حج، رمی جمرات...هدف منیت ها ...پرتاب سنگ به خویشتن پرستی ها...جهاد با نفس

حج ، مکتب انسان سازی...پرهیزکاری...کرامت

حج ، برائت... اعلان بیزاری...فریاد نفرت از شرک

حج، ...

سفری با نام خدا و برای خدا

نوشته : سمیرا حسن زاده